Öz-Farkındalık Neden Liderliğin Temelidir?

Bir ekibi yönetmek, aslında önce kendinizi yönetmeyi gerektirir. Ama çoğu liderlik gelişimi programı bunu tersinden öğretir: önce teknikler, sonra araçlar, en son — belki hiç — kendinizle yüzleşme.

Oysa sıra tam tersi olmalı.

Kör noktalar, ekibinize de bulaşır

Kendi tetikleyicilerinizi, savunma mekanizmalarınızı, karar anlarında neye kaçtığınızı bilmeyen bir lider, bunları fark etmeden ekibine de taşır. Baskı altında sabırsızlanan bir yönetici, ekibinde de sabırsızlık kültürü yaratır — bunu istemeden, hatta çoğu zaman fark etmeden yapar.

Kendinize sorun: Ekibimde tekrar eden bir davranış kalıbı var mı — ve bu kalıp, bende de tanıdık geliyor mu?

Bu soru rahatsız edici olabilir. Ama liderlik gelişiminin gerçek başlangıç noktası genelde tam da bu rahatsızlıktır.

Öz-farkındalık, mükemmeliyetçilik değildir

Burada sık yapılan bir karıştırma var. Öz-farkındalık, kendinizi sürekli eleştirmek ya da her hareketinizi analiz etmek değil. Tam tersine — ne yaptığınızı, neden yaptığınızı, hangi anlarda otantik hangi anlarda savunmada olduğunuzu yargılamadan görebilmektir.

Yargısız gözlem, değişimin ön koşuludur. Kendinizi suçladığınız an, savunmaya geçersiniz — ve savunmada olan bir zihin, gelişemez.

Liderlik, bir rol değil bir ilişkidir

Son bir düşünce: liderlik genelde bir unvan, bir pozisyon olarak görülür. Ama aslında liderlik, kurduğunuz ilişkilerin toplamıdır — ekibinizle, kararlarınızla, hatta kendinizle kurduğunuz ilişkinin.

Kendinizle kurduğunuz ilişki netleşmeden, başkalarıyla kurduğunuz ilişkiler de bulanık kalır.

Öz-farkındalık bir varış noktası değil, sürekli bir pratik. Ve bu pratiğe yalnız başlamak zorunda değilsiniz.